Laatste reacties

  • Tammie Aaah wat lief! Kinderen zijn
  • Roos Aaah wat lief! Ik vind kinde
  • Flow Ik heb niets met kinderen ma
  • stephanie ooohh, ja, kinderen kunnen z
  • Geschuldige Ohhhh zo lief!! Ja, kleine k
  • Carola Ahh wat leuk zeg, dat je ook
  • Mich @ Claudia: Ik besef ook echt
  • Claudia Wat leuk zeg! Ook speciaal d
  • Caroline Wel erg speciaal om weer con
  • joyce Dit is echt wel heel byzonde

Wie is er online?

  • Wie is er online?

Mailformulier

november 2009

ma di wo do vr za zo
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

Bezoekers

  • Aantal bezoekers
Lid sinds 02/2007

Statistieken

  • Statistieken
web-log.nl, powered by TypePad

Laatste liefde...

Na een verhaal over mijn eerste liefde, ook eentje over mijn laatste.

Eerder had ik nooit wat met kinderen. Ik vond ze eng, vies, kon er niet mee praten en vond ze voornamelijk vervelend. Tot Simon in mijn leven kwam. Hij is de zoon van Marit (de enige vriendin die een kind heeft) Hij is blond, heeft blauwe ogen......en is 3,5 jaar. Het is echt zo'n schatje.

Hij kan tegenwoordig al een goed woordje praten, is eigenwijs....en ook megasterk.

Maar hij laat mijn hart echt smelten. Ik kwam bij Marit binnen.

"Mich, Mich, je moet even mee naar mijn kamer komen, ik heb nieuw speelgoed"

"Mich wil je voorlezen?!"

"Mich ik wil lego met je spelen"

Opeens sprong hij op mij, ik dacht dat ik werd verstikt.

"Wat ben je aan het doen, Simon?"

"Ik wil je gewoon knuffelen, ik vind je lief"

De rest van de middag hebben wij gespeeld met lego, heb ik hem rondgetrokken in een wasmand en we hebben gedanst. Hij heeft mij ook 20 keer gebeukt met een speelstok...:( Ik bleef bij hun eten en tijdens het eten zegt hij opeens:

"Mich, waar is Rob? ROB ROB ROB!! IK WIL ROB!"

WAT???? Hoe heeft hij dat in vredesnaam onthouden??

Na het eten ging ik weg. Hij ging op de bank zitten met zijn armen over elkaar en gaf een pruillip.

"Ik wil niet dat je weggaat! Geef mij eens een handje"

Ik gaf hem een hand, hij trok mij naar de bank en liet mijn hand niet los.

"Je mag pas weg als je met mij tv hebt gekeken, anders laat ik je niet los"

Manipulatief kreng! :) Ik zei dat ik echt weg moest...

"Nou dan loop ik even met je mee naar de deur!"

Gaf mij bij het afscheid een dikke zoen en zwaaide mij uit.

Ik zwaaide terug.

Oh wat een schatje, ik ben echt verliefd....

Eerste liefde...

Voor dit verhaal eerst even tripje naar memorylane...

Tien jaar geleden leerde ik Cal kennen. Hij was mijn eerste liefde -aaah-, ik ben één jaar echt helemaal gek op hem geweest. Ik verafgoodde de grond waar hij op liep nog net niet. Ik was toen net 19 jaar en was nog zo naief. Ik nam echt alles wat hij zei voor waarheid aan, van zelf nadenken had ik nog nooit gehoord. Ik was echt helemaal verliefd op hem. Wij verschillen 6 jaar met elkaar en op "mijn" leeftijd is het verschil in leeftijd niet zo belangrijk meer. Maar toen was het een wereld van verschil, ik was 19 en hij 25.

Ik zat in mijn eerste jaar van mijn studie, woonde nog thuis. Hij had al de hele wereld gezien (was ex-marinier) en had nu een goede baan. Ondanks de supergoede connectie die wij met elkaar hadden -het was bijna soulmate te noemen-, dezelfde interesses en we hadden aan een half woord genoeg, was het verschil te groot, de verhouding was niet goed. Zoals gezegd, ik verafgoodde hem helemaal... Het ging uit tussen ons en ik ben daar echt helemaal kapot van geweest. Ik heb echt maanden achter elkaar gehuild, dat was voor mij ook het moment dat ik besloot om altijd voor mijn carriere/ratio te gaan en niet voor de liefde. -dit was voor mij de manier om het te dealen-

Na een pauze van een jaar kwam daarna een lange periode van vriendschap. hij heeft mij de laatste periode van mijn studie gesteund, daarna geholpen in de keuze in werkgever (zonder hem was ik nooit bij deze werkgever gekomen). Ik heb zoveel dingen en dilemma's met hem besproken.

Zonder hem in mijn leven, had ik andere keuzes gemaakt en had mijn leven er heel anders uitgezien, dat weet ik zeker.

Hij kreeg na dat jaar met mij een andere relatie (zijn huidige vriendin), daar heeft hij nu twee kindjes mee. Ik heb toen het uitging altijd gedacht, als hij op een dag weer voor mijn deur staat en zegt dat wij weer iets moeten beginnen, dan zou ik hem altijd terugnemen. Dit gevoel verdween pas jaren later toen ik Rob tegenkwam. Pas vanaf dat moment kan ik eerlijk zeggen dat ik hem echt begon te zien als goede vriend.

Toen ik begon met werken, zes jaar geleden, mailden wij heel vaak met elkaar. Zo hielden we elkaar op de hoogte van de ontwikkelingen in elkaars leven. Ik zat vaak op de weg en ver van huis, dus afspreken deden wij bijna niet meer. Maar mailen hebben we jaren vol gehouden. Ik heb hem voorjaar 2007 voor het laatst "in het echt" gezien. Ons laatste mailcontact stamde af van januari 2009. We zaten allebei toen niet goed in ons vel. We liepen op het eind alleen maar tegen elkaar te klagen. 

Ik werd niet altijd vrolijk als ik bericht van hem kreeg en ik denk andersom ook niet. Vervolgens brak er een grote periode van radiostilte aan. De langste sinds we elkaar kennen. Vrienden vroegen geregeld hoe het nu ging met Cal en elke keer zei ik weer, ik moet hem even mailen. Elke keer kwam het er niet van.

Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt om weer contact op te nemen.

Tot ik vorige week opeens over hem droomde (gewoon platonisch hoor :)) en hem die dag niet meer uit mijn hoofd kreeg. Zo raar, 11 maanden geen contact hebben en dan door zoiets opeens weer zo dichtbij iemand voelen. Toen ik ook dag twee hem niet uit mijn hoofd kreeg, besloot ik ervoor te gaan zitten en hem te mailen. Aangezien de laatste 11 maanden het meest met mij is gebeurd dan ooit, werd het een erg lang mailtje..

Gisteren kreeg ik een mail terug. Ik moest weer lachen zoals vroeger. Waar ik altijd een stuk terughoudendheid heb in eerlijkheid naar mannen, ben ik naar Cal toe altijd compleet open. Misschien omdat hij mij al kende toen ik klein, onzeker, naief en puur was en nooit misbruik van mij heeft gemaakt. Nooit. Misschien omdat hij mijn eerste liefde is.

We mailden wat heen en weer....en opeens:

Cal: "Anders moeten we binnenkort maar eens wat afspreken!"

"Ja goed idee, de laatste keer is zo lang geleden, ik weet niet eens meer hoe je eruit ziet :) Blond en blauwe ogen toch?"

(Hij heeft bruin haar met bruine ogen)

"Doen we! Ik ben benieuwd of jij nog steeds de mooie verschijning bent zoals vroeger, waar ik thuis altijd een weekje ruzie voor over had :)"

Hij is nog altijd een charmeur gebleven!

Ik heb er nu al zin in. Soms is een pauze niet altijd verkeerd maar precies wat je nodig hebt om de vriendschap weer een nieuw goed leven in te blazen.

Kwakzalver...

Na mijn arbeidszoektocht, kan ik straks wel een boek schrijven. (Of een blog :))

Vorige week werd ik opeens vanuit het niks gebeld door een headhunter.

Voor diegene die niet weten wat een headhunter is:

Een headhunter of recruiter is een persoon die als beroep werknemers zoekt. Waar een uitzendbureau er is voor iemand voor dit baantje, is de headhunter op zoek naar mensen met speciale vaardigheden voor een specifieke positie. Vaak gaat het dan om mensen met veel ervaring en om posities waar moeilijk werknemers voor te vinden zijn.

Bron: Wikipedia

Woensdag werd ik door iemand gebeld, die zei dat hij via via had gehoord dat ik "vrij op de markt was" en hij vroeg of ik op intake wilde komen zodat hij kon kijken of hij voor mij kon bemiddelen.

Ik ben niet echt een fan van bemiddelingsbureaus, ik weet zelf ook wel de ingangen te vinden. Daarnaast weet ik, dat zij echt vet verdienen als ze iemand kunnen plaatsen op een positie. (Ik meen dat je van één persoon per maand, al goed kan leven). Maar goed het gesprek wil ik altijd wel aangaan, wie weet wat eruit komt. Wie weet heeft hij wel de ingangen die ik niet heb.

Vrijdag stond het gesprek gepland. Het gesprek was op zich wel goed, maar hij wilde even laten zien hoe groot zijn netwerk wel niet was. Hij ging dus "names droppen". Alleen toen kwam ik er langzamerhand achter dat iedereen die hij kenmerkte als "belangrijk" persoon, die kende ik ook.

Tijdens gesprek kwam bij mij steeds meer de vraag, wat hij nu meer voor mij kon doen...Ik begon hem steeds meer aan te zien als kwakzalver die over mijn rug rijk wil worden.

Maar het hoogtepunt kwam nog..

Hij: "Ik zie dat jij Jacob als referentie hebt staan. Jacob en ik zijn hele goede vrienden van elkaar. We kennen elkaar van het voetbal"

Ik: "Oh leuk!"

"Ja hij is voorzitter bij -noemde een voetbalclub-, wist je dat?"

Ik keek hem aan..

"Jacob is al een jaar geen voorzitter meer bij die club"

"Echt waar?"

"Lekkere vriend ben je dan!"

Hij vertelde mij dat hun bureau, eerlijkheid en openheid hoog in het vaandel hadden staan. Ze zouden dus pas mijn CV ergens heen sturen NA overleg met de kandidaat en niet zoals sommige bureaus doen, lukraak CV's rondsturen zonder dat je het weet. Opeens kwam bij mij de vraag, voor hoeveel mensen hij dit jaar al had bemiddeld.

"Ja dat zeg ik niet"

Ik keek hem raar aan, lekkere eerlijkheid dacht ik toen.

Ik vind het prima dat hij wil bemiddelen, maar dan niet voor mij!

De 10...

Ik zag dit lijstje bij Bibiane en dacht laat ik het eens overnemen.

10 jaar geleden: Was ik net 18 jaar geworden. Zat ik in het eerste studiejaar van de HEAO, wat was ik toen een groentje. Twijfelde toen nog enorm over de studierichting, uiteindelijk toch doorgezet.

10 maanden geleden: Februari 2008, was mijn laatste maand bij mijn laatste opdrachtgever. Liep tegen overspannenheid aan, was mijn miskraam nog aan het verwerken, begonnen Rob en ik weer aan een poging samen, begon de crisis in onze bedrijf te druppelen.

10 weken geleden: De eerste week van september, tekende ik mijn beeindigingsovereenkomst in Oosterbeek met Niels. Totaal van de kaart en van mijn apropos, die hele week.

10 dagen geleden: 3 november, was een normale dag. 's avonds etentje met Anna. Bijpraten.

10 uur geleden: 21 uur, zat ik bij vrienden in Ede uit te buiken van een viergangenmenu.

10 minuten geleden: Verstuurde ik een email aan Cal, een vriend die ik al een jaar niet heb gesproken. Van de week over hem gedroomd en toen dacht ik, laat ik maar weer eens wat van mij laten horen.

Over 10 minuten: Ga ik weer een kopje koffie drinken en dan omkleden, want ik heb vanmiddag een gesprek met een headhunter.

Over 10 uur: Heb ik een gesprek gehad, heb ik gewinkeld in de stad, eten gekookt en zit ik waarschijnlijk met een wijntje tv te kijken.

Over 10 dagen: 23 november. Die dag ga ik de belastingaangiften van de afgelopen vier jaar van Lori doen. 's avonds gaan we heerlijk sushi eten bij Sakura.

Over 10 weken: Week 3 van 2010. Hoop ik wel mijn plan voor de Kamer van Koophandel klaar te hebben, of in ieder geval verder in heb verdiept dan nu.

Over 10 maanden: September 2010, hoop toch wel dat ik alweer aan het werk ben.

Over 10 jaar: Ben ik 38 jaar!!!!!!!!!!!!!! Hier wil ik liever niet aandenken, maar ik hoop dan toch wel dat er een kleine Mich rondloopt..

Hersenspinsel...

Misschien dat dit blogje helemaal nergens op slaat, maar ik moet het even kwijt.

Ondanks dat Rob en ik momenteel niet weten wat we van elkaar zijn, heb ik zo'n naar gevoel. Eigenlijk heb ik dit gevoel al het hele jaar, maar misschien komt het nu pas tot uiting omdat ik thuis zit.

Laten we bij het begin beginnen. Ruim zes jaar geleden had ik drie maanden iets met Sem. Na mij kreeg hij iets met Nicole. Ze hebben ruim vier jaar iets met elkaar gehad. Voor de rest geen rare gevoelens of iets in die trant -Ik was niet echt verliefd op Sem-

Maar goed, ik was toendertijd natuurlijk wel nieuwsgierig naar die Nicole. Ze lijkt qua uiterlijk wel op mij, ze is alleen jonger (ik denk dat zij 24 is) en ze heeft een sl*ttenhoofd. Ze is soort van model (voor de FHM etc) en ze is ook wel knap alleen ze heeft een sl*ttenhoofd. -Kan ze ook niks aan doen :P-

Daarnaast is zij altijd mega schaars gekleed, dat ik denk, als je sexy bent, kan je dat ook in een coltrui zijn, daarvoor hoeven je borsten niet uit je jurk te ploppen..

Het feit is, zij woont in dezelfde stad als Rob. (Rob en ik wonen 90 km van elkaar vandaan) en altijd had ik al zoiets van, ik hoop niet dat die twee elkaar ooit ontmoeten.

Begin dit jaar hadden wij een feest, was groot opgezet. -Rob en ik zaten toen in één van onze breaks- Ik was daar met vriendinnen en Rob had haar en haar vriendinnen meegenomen. Toen ik zag dat hij haar had meegenomen, kreeg ik echt zo'n naar gevoel. Hij legde later uit, dat hij haar kende, zij wilde graag naar het feest en toen had hij voorgesteld dat zij wel met hem meemocht, maar dan moest ze wel vriendinnen meenemen, want hij ging haar niet de hele avond vergezellen. Hij heeft mij die avond ook aan haar voorgesteld.

Ik gaf haar een hand en een "evil eye", de vriendinnen waar ik mee was en ik hebben haar de rest van de avond ook boos aangekeken als we haar tegenkwamen. -ja echt vrouwen dingen-.

Rob is de rest van de avond niet van mijn zijde afgeweken, maar toch bleef het feit dat hij HAAR had meegenomen mij steken.

Voor de rest heb ik het gevoel weggestopt. Rob is in principe vrij open in wat hij doet, hij doet ook niet moeilijk over zijn mobiel. Hij wilde mij een keer iets laten zien in zijn mobiel en toen zag ik ook een hele rits smsjes van haar. (was in juli) Aangezien Rob er niet echt geheimzinnig over deed, heb ik er niks achter gezocht. Maar ik bleef een raar onderbuikgevoel bij haar hebben.

Later hoorde ik dat zij van Rob's woonplaats is verhuisd naar Amsterdam. Stiekem was ik daar wel blij om.

Linkedin.com is tegenwoordig helemaal het! Het werkt hetzelfde als Hyves, het is alleen een zakelijk netwerk. Twee weken geleden zag ik opeens dat zij zich had gelinked aan Rob. Ik voelde toen al een steek, maar goed, ze kennen elkaar! Niks aan de hand.

Later zag ik dat zij mijn profiel uitgebreid had lopen bekijken. Ik moest stiekem wel lachen, maar aan de andere kant, waarom doet ze dat?

Maar vanochtend zag ik dat zij zich had gelinked met John. Ik schrok mij dood, John is de beste vriend van Rob en hij woont in Amsterdam. Rob gaat vaak stappen met John in Amsterdam. En hoe kent zij John? Opeens krijg ik allemaal scenario's in mijn hoofd dat hij bij haar is als hij gaat stappen in Amsterdam....en het laat mij niet los.

Normaal kan ik dit soort dingen beter van mij afzetten maar sinds ik thuis zit, ga ik over alles nadenken en over alles malen. Ik word er helemaal gek van.

Ik belde net mijn vriendinnetje Mike, Rob lijkt qua karakter heel erg op haar man. Zij zei tegen mij

"Als hij iets had gehad met haar, had hij je niet die smsjes laten zien. Ik zou niet tegen Rob over haar beginnen, kunnen de meeste mannen niet echt goed tegen.... en vaak zijn het eigen gedachtenspinsels...."

Ze heeft wel gelijk maar echt gerust ben ik er niet op. Pfff...

Goed, misschien slaat dit blogje nergens op, misschien ben ik wel heel erg onzeker. Misschien is het gewoon karma dat ik mij nu zorgen moet gaan maken over een "ander". (trouwe lezers weten waar ik het over heb)

Maar ik moest het even kwijt...

Update later op de middag:

IK ontvang net opeens een uitnodiging van HAAR op mijn Linkedin. Hoe haalt ze het in haar hoofd, alsof ik een connectie met haar wil!!!

Aardig...

Soms krijg je op de meest onverwachte moment een spiegel...

Afgelopen jaren heb ik genoeg evaluaties gehad over mijn werk. Dingen die mensen bij mij noemde als goede kwaliteiten waren meestal: kundig in haar werk, secuur, goed in onderhandelen, gemotiveerd, directe communicatie etc etc.

Gisteren had ik weer een dag bij de Voedselbank. Tijd vliegt maar ik doe het nu al ruim zes maanden. De "klanten" beginnen je te kennen, zijn opener naar je toe. Nieuwe vrijwilligers vertellen wat ze moeten doen, etc. Ja ik vind het echt wel leuk. Ik moet ook eerlijk toegeven dat mijn uitgifte rij het langzaamste gaat, want ik sta altijd nog met iedereen te praten.

Mijn voedselbank collega's vragen zich ook altijd af hoe het kan dat ik steeds dingen van de klanten onthou (bv iemand die de keer ervoor heeft verteld dat hij dat weekend jarig is etc). Ik weet niet waarom ik dat soort dingen onthoudt, ik heb een geheugen voor de meest onzinnige dingen.

Sommige klanten moeten niet in de buurt in mijn rij komen. Ik ben nog steeds van mening dat sommigen het niet verdienen om zo'n pakket op te halen. Mensen die nog steeds klagen als ze een mooi pakket krijgen. Die moet echt uit mijn buurt blijven, want anders krijgen ze het ook te horen. (vandaar dat ze ook niet meer voor mijn rij kiezen) Maar voor de mensen die het echt verdienen, daar wil ik ook nog wel extra voor lopen en extra dingen voor doen...

Gisteren was er een vrouw en die had ik al een paar weken niet gezien, ze kwam haar pakket ophalen. Ik ging even met haar praten. Hoe het kwam dat ze er de afgelopen weken niet was, hoe het met haar dochters ging etc.

Ze ging weg en toen zei ze:

"Mocht ik ooit uit de Voedselbank komen, dat ik jullie niet meer nodig heb, dan kom ik alsnog wel elke uitgifte een kopje koffie met je drinken, want jij bent zo aardig. Dat soort mensen kom ik in het dagelijks leven niet tegen."

Toen ze dat zei, smolt ik helemaal. Ik heb al vaak genoeg gehoord, dat ik goed ben in mijn werk, maar nog nooit heeft iemand tegen mij gezegd dat ik aardig ben.

Dat maakte mijn dag toch wel weer goed!

Missen...

Na deze dag besloten Rob en ik om even afstand van elkaar te nemen. We kunnen allebei nu niet normaal op elkaar reageren.

Vandaag had ik mijn examen, ik moet zeggen dat ik er echt met mijn pet erna heb gegooid. Ik werd enigzins gemotiveerd door Niels, maar ook niet echt. Ik ging erheen met de instelling, als ik zak, dan doe ik hem toch een andere keer?

Ondanks alles, heb ik een 9,5 gehaald. Ik was even blij.

Kwam thuis , maakte een paar blije telefoontjes... Vriendin nodigde mij uit om bij haar te gaan eten om het te vieren.

En opeens slaat bij mij het gevoel om.

Degene met wie ik dit het liefst vier, is niet een vriendin, is niet Niels.....maar ik wil dit het liefst met Rob vieren.

De betere bui waar ik de laatste paar dagen in verkeer, verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Wat heb ik eraan dat ik mijn certificering heb verlengd als ik niet eens werk?  Ik mis Rob, en wou dat dingen gewoon waren zoals ze waren toen alles nog goed ging tussen ons.

Maar boven alles, ik mis mijzelf.

Ik mis de oude Mich.

Ik mis de oude Mich, die zorgeloos door het leven ging.

Die niet piekerde over de toekomst.

Die de stad inging en geld uitgaf zonder na te denken of het wel verstandig is.

Die de hele dag lachte en het gevoel had alsof de wereld van haar was.

Ik mis mijzelf, ik mis echt mijzelf....

Motivatie...

Jaren na mijn studietijd is er nog niks veranderd in mijn leergedrag. Nog steeds begin ik te laat met dat soort dingen. Vroeger begon ik één week voor de tentamens het plastic van mijn boeken te halen... zondag realiseerde ik mij opeens dat ik woensdag mijn examen nog moet afleggen. Shit...

Ze hebben vorig jaar de gehele regelgeving in de financiele sector veranderd, dit houdt in dat je certificaten/erkenningen moet behalen op onderwerpen waar je advies ingeeft. -nogal logisch- maar je moet daarnaast als je het hebt gehaald, elk jaar opnieuw examen doen om je certificering te behouden. Dat is op zich ook niet erg, tenzij je er net zoals mij zeven certificaten/erkenningen hebt. Pfff... Woensdag doe ik de laatste en dan ben ik voor 2009 klaar...

Maandagochtend, met volle moed, pak mijn map eruit...en begin te lezen...

Mijn mobiel gaat af, het is Niels..ik pak op...

"Ben je al aan het leren?"

"Ja"

"Ok, goed zo!"

En hij hangt weer op... een telefoongesprek van 1 minuut.... wazigheid!

Een uur later...mijn mobiel gaat weer af.

"Ben je nog steeds aan het leren?"

"Euhm....euhm..."

"Aan het werk!"

En hij hangt weer op.... zo gaat het de hele dag, maar goed, motivatie is momenteel niet "my middle name"

Rond vijf uur komt er een vriendinnetje langs en we besluiten Baileys te gaan drinken en As The World Turns te gaan kijken zoals een echte huisvrouw :)

Op een gegeven moment ben ik in zo'n melige bui.

Rond 20 uur gaat mijn mobiel nog een keer....zo laat? Hij zal wel in de auto op weg naar huis zitten...

"En hoe ver zijn we met het leren...?"

Maar ik was echt zo melig dat ik een minuut lang alleen maar heb gelachen...

"Zucht, wat moet ik nu met jou?"

Ik moest weer lachen...

"Weet je, als je slaagt woensdag, gaan we samen wat eten ok?"

Hmmm, dat is wel een goede motivator! :)

Ik ga weer even verder leren...

Meiden gegein...

Wil is al jaren mijn beste vriendinnetje. We hebben samen in de kleuterklas gezeten -door een splitsing van basisschool (de school werd te groot)- werden we uitelkaar getrokken, kwamen we elkaar weer tegen op de HAVO. Na behaling van het diploma splitsten onze wegen weer, het was onvoorkomelijk, we hadden allebei andere interesses.... Maar waar de meeste vriendschappen na de middelbare school eindigen, bleef onze vriendschap.

Ik besloot na de HAVO meteen te gaan studeren, Wil ging er een jaar tussen uit. Ondanks de verschillende activiteiten bleven we elkaar elke dag bellen en elke week zien. Tijdens dat jaar verhuisden haar ouders naar de andere kant van het land...maar onze contact bleef. Na het eerste jaar, kwam Wil in dezelfde stad als mij studeren. Haar studie was in het gebouw naast ons gebouw, dus werd er vaak samen gelunched....en zo was ze toch bij mij tijdens de studietijd.

Na de studie gingen we allebei elders werken....we doen dagelijks hele andere dingen, hebben andere interesses, wonen in andere steden. Daarnaast verschillen wij qua karakter, zij is zachtaardig, introvert, kalm. Naast haar ben ik net een losgeslagen projectiel :)

Ondanks alles is zij na 23 jaar nog steeds mijn beste vriendin. We hebben nog steeds dagelijks contact, smsen en bellen alsof we een verliefd stel zijn. :)

De dag na mijn ontslag stond ze hier voor de deur met planten voor mijn woning en had ze al mijn lievelingseten meegenomen om mij op te fleuren.

Gisteren hadden we weer een date gepland. Het was echt weer gezellig. Opeens in de middag had ik een briljante ingeving...

"Zeg heb jij onze schriften nog???"

Wij hebben op HAVO zoveel schriften volgeschreven, elke dag nam de één het schrift mee, om het vol te schrijven en dan ging het de dag daarna naar de ander -sms/mail bestond toen nog niet- Ik heb ze na de havo allemaal aan haar gegeven, met de reden, dan is alles als setje bij elkaar.

Ze liep naar de kelder en de havo-box kwam naar voren....en ze toverde zo 20 schriften naar voren. Ik zag de kaften en vanaf toen was het één grote trip to memorylane!

We gingen op de bank die schriften lezen en zoveel dingen was ik vergeten. Onder anderen dat wij echt mega creatief waren, die schriften zaten vol tekeningen, hele collages van popgroepen (Backstreetboys, Boyzone, No Mercy etc).

We schreven beiden elke dag wel tien bladzijdes en constant stond er tussen:

"Ik moet huiswerk maken, maar ik heb geen zin"

Gezien de aantal pagina's en werk wat erin zat, had ik de hele havo alleen maar 10-en kunnen halen als ik al die tijd aan mijn huiswerk had gezeten :)

Maar ook waar we ons toen druk over maakte. Ik was toen helemaal gek van Stephan en zij van Ben, dus soms stonden er vijf paginas met wat Stephan tijdens de les tegen mij had gezegd, met omschrijving hoe hij erbij keek etc etc. En voornamelijk meidengeroddel -Caroline is een sl** en wat heeft Judith vandaag nu weer aan??-, wat echt nergens over ging.

We lazen het en we kregen er helemaal een melige bui van. Pfff, waar maakte wij ons toen druk om suffe dingen. Maar ik kwam niet meer uit de lachmodus, er stonden zulke suffe dingen..-we eindigden de brief altijd, ik ga (bomen) kappen- Het is een wonder dat wij nog normaal terecht zijn gekomen :)

Het werd al donker en we besloten om gezellig te gaan kokkerelen. Bij de supermarkt samen boodschappen gedaan, thuis uitgebreid gekookt. We hadden groentensoep, pasteitjes en pasta carbonara gemaakt. Natuurlijk veels te veel voor ons tweeen, maar we konden wel de hele avond ervan eten.

Vervolgens samen Project Catwalk en Benelux Next Topmodel gekeken, dat was wel grappig, want normaal smsen wij de hele uitzending met elkaar en nu konden we live commentaar geven.

Het maakte daarna niet uit wat we keken, want we lagen echt om de stompzinnige dingen in een deuk.

Het was een hele gezellige dag!

Onze vriendschap is echt wel bijzonder. I love you Wil! :)

K**dag..

Laatste paar dagen voelde ik mij weer met vlagen beter. Gisteren begon de dag goed en naar mate de dag vorderde werd het steeds erger..

Ik werd goed wakker, dingetjes gedaan. Britt, mijn lieve vriendinnetje zou 's avonds komen eten, dus 's ochtends sites afspeuren naar recepten, daarna boodschappen gedaan. De dag verliep zoals gepland. Niks aan de hand. Met mensen gebeld, alles was vrolijk en leuk.

Opeens hoor ik een pling van mijn emailbox.

Ik loop naar mijn laptop en zie een mailtje van Klaas, de ondernemer waar ik twee weken geleden heb gesolliciteerd. In het mailtje staat dat ik niet door ben naar de volgende ronde, geen reden, voor de rest niks.

Opeens krijg ik een heel naar gevoel over mij heen. Immers de vacature was in mijn eigen functie. Afgewezen worden voor de functie die je al jaren doet. Ik voelde mij net een zwerfhond die niemand verder wil hebben. :(

Ik was aan het koken, maar had geen flauw idee meer wat ik aan het doen was. Britt arriveerde op een gegeven moment en heeft voor de rest gekookt. We hebben een leuke avond gehad. Ze ging weg...ik was aan het opruimen en keek op mijn telefoon.

Rob stond op mijn voicemail, ik had hem gesmst over de afwijzing. Ik belde hem terug, alsof mijn eigen dag niet erg genoeg was, vertelde hij zijn nieuws die dag. De directie heeft meegedeeld dat ze het vertrouwen hebben opgezegd in de gehele managementlaag (waar hij in zit). Ze hebben nu twee maanden de tijd om het tij te keren en anders wordt per 1 januari de hele laag eruit gegooid.

Hij was chagrijnig en boos.

Ik was neergeslagen en verdrietig.

We hadden een gesprek en dat ging op een gegeven moment nergens meer over. Hij bekritiseerde mijn gemaakte beslissingen in het verleden. Gaf commentaar op diverse dingen, de aanschaf van mijn auto, ik had na mijn ontslag op reis moeten gaan, dan was ik nu vrolijk geweest in plaats van semi-depressief zoals nu, ik had nooit bij Klaas moeten solliciteren, dat waren commerciele cowboys en ik was heel anders.

Opeens werd hij stil en zei:

"Nee sorry lieverd, ik ben niet echt aardig tegen je. Ik ben momenteel niet heel vrolijk, maar moet dat niet op jou afreageren. Sorry!"

Maar het is te laat, ik wil dit gewoon niet meer. Ik wil gewoon dat hij mij steunt als ik het moeilijk heb, dat hij er voor mij is en ik snap ook wel dat hij niet in de meest leuke periode van zijn leven zit. Maar ik wil gewoon iemand die achter mij staat en niet nog eens commentaar gaat geven op dat moment.

Hij bedoelt het goed, door mij op punten te wijzen en niet altijd ja te zeggen maar ik wil dit gewoon niet meer.

Shock!

Gisteren had ik de bijeenkomst. Ik ging erheen en ik had gemengde gevoelens.

Ik dacht, misschien is dit wel de laatste keer dat ik er ben, misschien is het wel de laatste keer dat ik Niels zie. Wie zal het weten? De laatste keer dat ik er was, was met de ontslagronde, dus echte warme gevoelens kon ik er niet bij oproepen.

Echter toen ik het plein weer opliep, voelde ik mij weer echt thuis. Iedereen was er, zowel de mensen met de regeling als de mensen die er nog gewoon werkten.

Het gevoel is bijna niet uit te leggen aan de mensen die er niet werken, maar het is een soort sektegevoel. Toen ik werd ontslagen, wilde ik ze haatten of niet meer terugkomen..maar het gevoel is zo sterk dat we een groep zijn, het is echt bijna familie. Ik zit in de groep die straks in het voorjaar weer terugkomt (tenzij ik elders een baan vind). De functie waarop ik heb gesolliciteerd en zo op hoop dat ik hem krijg. Na één avond weer op het hoofdkantoor, valt bij mij het gevoel dat ik het liefst gewoon hier terugkom, en dat ik helemaal niet die andere baan wil.

Maar ik stond samen met Rob op het plein en opeens komt Niels aangelopen.....

Ik keek....

*Knipperde met mijn ogen*

Ik keek nogmaals...

Mijn ogen stonden nog wagenwijd open...en opeens stond Niels voor mij...

"Hallo Mich"

Ik keek hem aan en mompelde...

"Halloo..."

"Zeg het eens, wat is er?"

*Ik wees met mijn vinger naar hem, zo zigzaggend van boven naar beneden*

"Wat is dit????"

Rob sprong in.... "Wat ze wil zeggen, waar is de rest van Niels"

Ik zie hem anderhalve maand niet en hij is 20 kg afgevallen!!! Hij viel eerst in de categorie "Sexy mollig" :) hij was niet dik, maar had wel een buikje etc. Maar hij was nu helemaal afgetraind en hij had echt een strak gezicht gekregen. Ik kon niet geloven dat hij het was. Ik heb de tien minuten daarna niet meer dan "huh?" gezegd.

Toen ik naar huis ging, gaf ik hem drie zoenen en zei dat ik naar huis ging.

"Zeg wij bellen de laatste tijd niet meer zo vaak als vroeger. Heb je mijn telefoonnummer nog wel?"

"Je bedoelt, niet elke dag?"

"Ja"

"Ja heb je nummer nog wel, maar na mijn ontslag heb ik je van mijn sneltoets verwijderd"

*hij begint te lachen*

"Nee dat heb je niet gedaan"

Ik was al weg aan het lopen, keek achterom en lachte.....

"Ja dat zal je noooooit weten, Niels"

Zo werd een dag waar ik tegenop keek, nog best leuk! :)